Linda, 11 augustus 2007
India Mumbai

Man aan boord vis van wal

Zo en daar zitten we weer in het chaotische, maar o zo geweldige Mumbai. Na 2x 24 uur in de trein te hebben gezeten en 2x 3,5 uur in de bus is het me wel weer genoeg geweest qua reizen.

Mn afscheid uit lonavla was erg ontroerend. Dat ik echt indruk op ze heb gemaakt wist ik al wel, nog nooit iemand die hindi zo goed heeft weten leren spreken, nog nooit iemand die alleen les kon geven, die zoveel heeft gedaan etc etc. Maar toen een van de staffleden tijdens mn afscheidsprogramma in zijn speech begon over dat ik de met mijn 'werk' en alles wat ik doe en heb gedaan de namen van mn ouders hoog verheven heb en altijd zal houden, moest ik toch wel ff slikken. Het kwam er wel heel gemeend en oprecht uit, en ondanks dat ik idd mn best gedaan heb vroeg ik me toch echt af waar ik dit nou weer aan had verdiend. De speeches van de jongens die ze op het laatste moment bedacht hadden, de meeste wisten namelijk niet dat ik weg zou gaan, waren ook erg 'touching'. Het was een geweldig en gemeend afscheid. En ondanks alles, alle indiase 'ongemakkelijkheden', wist ik zeker: ik kom weer terug! hier is mijn tweede thuis. De jongens, de staff...het was fantastish.

Na 24uurtjes treinen+ uiteraard vertraging stond JL me al weer op te wachten. 's Nachts in het provincial house geslapen waar vader Seba ook weer op kwam dagen, tot een uurtje of half 1 zitten praten om vervolgens om 5 uur weer op te staan en naar Madarantagam te gaan. Daar zie ik weer 3 van de oude jongens van Pondy, die nu vanuit daar naar school gaan. Ik ben erg blij om ze weer te zien en dat was wederzijds. Ook mn weerzien in Pondy is uiteraard geweldig, welliswaar kort. Ik ben kappot en ziek en ook de volgende dag ben ik voornamelijk in mn kamer ziek aan het zijn. Een erg spijtig iets aangezien ik al maar zo weinig tijd heb. Het is leuk en vertrouwd om weer met de jongens te zijn, maar nu ik niet echt een taak heb verveel ik me al snel. Totdat ik bedacht om mn 'Finding Nemo plan' daar uit te voeren. Na de gebruikelijke route van toestemming krijgen (dat nam wel 1,5 dag in beslag) kon ik beginnen met de voorbereidingen. Daar was ik erg druk mee en opeens had ik weer veel meer energie en motivatie. Ik moet gewoon iets te doen hebben, me nuttig maken! Anyway de staff had een grote taak in het hele geheel. Redelijk noodzakelijk voor zoveel jongens, en ik spreek immers maar weinig tamil. anyway de staff ingelicht en uitleg gegeven etc, de voorbereidingen tot in de puntjes geetroffen en afgelopen woensdag was t dan tijd voor ' Finding Nemo day' Alle jongens van de 1st untiull 5th standard namen deel aan het programma.
's Ochtends na de assembly komt iedereen samen in de eetzaal waar alles mooi versierd is helemaal in het thema. Ik geef een korte uitleg van de dag en leer ze een kort visliedje en de speciale 'fishclap' die ze allemaal geweldig vinden. Daarna kijken we de film, die af en toe wordt stop gezet voor de noodzakelijke vertaling. Na de film gaan de jongens in 4 groepen 4 verschillende visknutselopdrachten maken waar ze later punten voor zullen krijgen. Dit was nog het meest kritieke moment van de dag,want elke groep had 1 leraar als begeleider en om uit leg te geven. En alhoewel ik het ze de vorioge dag nog uitgebreid had uitgelegd bleek dat twee leraren het toch niet helemaal begrepen haddden. Ik was op het moment zelf wel een beetje gefrustreerd zeker toen 1 van de leraren over 1 van de jongens zei: 'ja maar hij moet juist niets doen want hij kan er geen bal van hij is waardeloos!' Het is voor hen moeilijk te begrijpen dat het om het maken ervan gaat en niet om het resultaat. Als een jongens het niet kan, dan doen zij het voor hem..anyway ik mag zeker zeker niet klagen want van de 4 groepen ging het in 2 groepen perfect en de 3e kreeg later ook de smaak te pakken. Gezien het feit dat de leraren zoiets absoluut niet kennen en het voor het eerst zo moesten doen is dat lang zo slecht nog niet! Na de lunch ging het programma verder met vis spelletjes. Dat was verreweg het beste gedeelte van de dag. In weer dezelfde 4 groepen gingen ze met hengels papieren vissen vangen, geblindoekt hun visvriendje zoeken en de visbal vangen. De jongens vonden het geweldig! En ik was ook uitermate tevreden! Na de spelletjes gingen ze, wederom in groepen, een toneeltje bedenken over een scene uit de film en een visliedje. Vooral voor dit gedeelte was ik een beetje bang, maar het ging fantastish! 's Avonds was er een program waarbij de jongens hun ingestudeerde toneeltjes en liedjes gingwen op voeren, dat was heel erg leuk. Tussen door was er de 'Nemo quiz' met vragen over de film. Aan het eind was er de prijsuitreiking met stiften,zeep en pennen EN het grote cadeau: Een aqarium met echt vissen voor in de school! De jongens waren bij het zien van het aqarium helemaal door het dolle heen. Super dus. Het enige mindere was dat de 6th untill 8th standard zich behoorlijk achtergesteld voelde en het was maar moeilijk uit te leggen dat dat neit mijn beslissing was geweest maar die van vader...ik voelde me wel redelijk schuldig...Naja een fijne dag met wel wat stress maar een fantastisch einde.

De volgende dag was het tijd om te gaan en zo voelde het ook. Tijd om te gaan. Het afscheid was heel anders dan in lonavla. Een beetje raar, geforceerd...

Nu terug in Mumbai ben ik weer helemaal in mn element, de chaos, de vrijheid de boys en het feit dat ik weer fatsoenlijk met ze kan communiceren. Het is allemaal geweldig! toch is het wel weer tijd om naar huis te gaan, ik heb zin in mn week met de wielewaal, zin in mn verjaardag en zin om te gaan studeren. Ik kom later, ooit, toch weer terug!

Wil je Linda in India bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl